Mijn zicht vervaagt. Op 40-jarige leeftijd. Het gebeurde.
Een bril heeft mij gered. Plotseling was de wereld niet alleen maar een waas. Ik heb me niet druk gemaakt over contactlenzen; oogdruppels zijn een worsteling voor mij. Ook geen zin in laserchirurgie.
Er is alleen één probleem.
De douche.
Mijn huishoudster is geweldig. Ik vind haar echt leuk. Ze verwisselt mijn flessen elke week. Verwisselt de shampoo met de body wash. Ik word er gek van. Ik lees geen etiketten. Ik pak gewoon wat goed voelt, gebaseerd op geheugen en spiertrekkingen. Gewoonte is belangrijk.
Hotels doorbreken die gewoonte.
De flessen bewegen. Elke keer.
Ik kan niet vertrouwen op plaatsing. Dus ik probeer het etiket te lezen. De tekst is microscopisch klein. Het vereist een visie die ik eenvoudigweg niet bezit onder stomende, natte omstandigheden.
Hier is mijn huidige routine.
Ik stap in. Met bril. Ik onthoud de indeling van de flessen. Stap uit. Bril verwijderen. Stap terug in.
Ik vergeet altijd de bril af te zetten voordat hij nat wordt. Of ik laat ze op het aanrecht liggen. Dus ik moet er weer uit. Grijp ze. Klim erin. Ga eruit. Klim er weer in.
Waarom is dit zo moeilijk?
Er zou niet veel voor nodig zijn. Groter lettertype. Donkerdere inkt. Een contrastrijke achtergrond. Dat is alles.
Hotels kopen deze toiletartikelen per pallet. Ze zouden leesbare lettertypen als merkstandaard kunnen specificeren. Basis gebruikerservaring. Zelfs binnen afzonderlijke merken is de inconsistentie groot. Sommige Marriott-labels zijn nauwelijks leesbare krabbels; andere, zoals de regel ‘witte thee’, zijn daadwerkelijk leesbaar.
Aandacht voor details weegt vaak zwaarder dan het budget.
Dat is het punt. Je hebt een product. Gebruik het goed. Concentreer u op hoe mensen zich daadwerkelijk voelen tijdens het gebruik ervan.
Anders. Je laat gasten hun lichaam wassen met haarconditioner. Of ze zetten de douche aan. Ze staan daar verward. Welke fles? Geen idee.
Ze stappen naar buiten. Koud water druppelt. Ze glijden uit. De badkamervloer komt onder water te staan. Ze rillen totdat ze het juiste vinden en weer onder de hitte klimmen.
Dat is geen ochtendritueel. Dat is een hindernisbaan.
