De arbeidswetten van de staat zijn rommelig. Ze zeggen dat werknemers maaltijdpauzes nodig hebben. Pauzes waarbij ze daadwerkelijk afstand kunnen nemen. Ga uit dienst.
Californië denkt dat het dit kan verplichten voor stewardessen. Dat geldt ook voor Colorado, Connecticut, Delaware en een tiental andere staten, waaronder Illinois, Washington en New York. De logica lijkt correct. Iedereen wordt moe. Je wilt dat mensen gevoed en uitgerust worden.
Maar hier is de wrijving.
Luchtvaartmaatschappijen zijn geen winkels. Je kunt een bemanningslid niet zomaar dertig minuten naar een achterkamer sturen terwijl een vliegtuig in de lucht is of bij de gate geparkeerd staat met een veiligheidsnoodgeval. Als de bemanning ‘buiten dienst’ is, wie beantwoordt dan de oproep als het misgaat?
Voor overlandvluchten zou je dus hulppersoneel moeten inhuren. Blokkeer zitplaatsen voor personeel dat niet meetelt als betalende passagiers. Of erger.
Annuleer gewoon de route.
De juridische puinhoop
Je zou kunnen denken dat staten dit niet kunnen doen. Er is de Dereguleringswet voor luchtvaartmaatschappijen. Het grote nationale raamwerk was bedoeld om één reeks regels te handhaven voor een transportsysteem dat niet stopt bij grensovergangen.
Voorkoop zou het antwoord moeten zijn. Eén land, één hemel, één regelboek.
De rechtbanken geloofden er echter niet in.
De wet loopt alleen vooruit op regelgeving met betrekking tot prijzen, dienstregelingen en service. Zeggen dat de bemanning moet rusten? Rechtbanken noemden dat fundamentele arbeidsregulering. Achtergrond spullen. Ze zeiden dat hogere nalevingskosten niet genoeg zijn om een staatswet uit te schakelen. Het conflict was zeker impliciet. Maar niet wettelijk.
De verschuiving
Het ministerie van Verkeer en Waterstaat wil een grens trekken. Een dikke, scherpe lijn.
Een nieuwe voorgestelde regel van de FAA beweert dat deze het veld bezet voor de dienst en rust van de bemanning. Helemaal. Uitsluitend.
Het argument is eenvoudig: de staatswet eist belastingvrije rustpauzes. FAA-regelgeving vereist dat de bemanning beschikbaar is voor de veiligheid. Dat is geen verschil van mening. Het is een directe botsing.
Als je botst, breek je iets.
Door dit conflict te definiëren als gevolgen voor prijzen, routes en diensten, verandert de FAA een arbeidsconflict in een federale voorkoopstrijd. Vroeger hadden staten speelruimte. Niet zozeer als dit voorbij gaat.
Het gebeurt uiteraard niet van de ene op de andere dag. De publieke reacties stapelen zich op. DOT leest ze (of negeert ze, afhankelijk van de stemming). Misschien geven ze een definitieve regel uit. Misschien niet.
Rechtbanken beslissen nog steeds over het lot van de wet.
“De FAA reguleert rust aan boord voor de veiligheid… staten mogen zich niet met hun eigen algemene regels bemoeien.”
Dit voelt goed. Het zou één regel moeten zijn. Niet negenenveertig.
De vakbondstwist
De politiek ervan is raar. Vijf jaar geleden handhaafde een rechtbank in Californië de staatsregels. De Flight Attendant Association (AFA-CWA) heeft zelfs gevochten om ze te behouden.
Waarom? Hefboom.
Ze konden contracten ondertekenen waarin afstand werd gedaan van staatsvereisten in ruil voor specifieke maaltijd- en rustovereenkomsten die in hun overeenkomsten waren ingebouwd. Het hield hun bases open in Californië. Het sluiten van deze hubs zou de leden die er al woonden hebben verpletterd.
Het was een overwinning voor de vakbonden.
Voor niet-vakbondswinkels was het een verlies. Delta. SkyWest. De regels schaden hun flexibiliteit. Door de staatsregels af te schaffen, geeft de FAA nu indirect terrein terug aan de niet-vakbondsluchtvaartmaatschappijen.
Waarom dit ertoe doet
Dit is slechts één voorstel. De FAA heeft onlangs ook gekeken naar de prijzen voor het volledige tarief. Veel regelgevende actie bij DOT de laatste tijd.
Het grootste deel van het zware werk van deze regering gebeurde via Executive Orders. Flitsend. Snel. Tijdelijk. Op het moment dat het feest omslaat, verdwijnen de bevelen. Poef.
DOT lijkt het zwaardere werk te doen. Gebruik maken van de Wet bestuursrecht. Schrijven van daadwerkelijke regelgeving. Dingen die blijven hangen.
Dat is ongebruikelijk. De meeste bureaus geven de voorkeur aan de kortere weg.
Wat is dan interessant? De stilte van de andere kant? Het lawaai? Of gewoon het feit dat rust een wapen wordt?
Misschien. Of misschien worden vliegtuigen gewoon drukker.
