$ 400 miljoen. Dat is wat Qatar liet vallen voor Trumps ‘nieuwe’ Air Force One. Noem het een vliegend paleis. Noem het een geschenk. Het label doet er niet zoveel toe als de bestemming. Wanneer Trump zijn ambt verlaat, vliegt het vliegtuig zijn bibliotheek binnen. Het blijft niet bij de luchtmacht. Natuurlijk is er belastinggeld in de renovatie gestoken. Maar het bezit is van hem.
Weken later wordt de optiek lastig. Trump is in Turkije voor een NAVO-top. Hij vliegt met het glimmende nieuwe vliegtuig. Iedereen verwacht dat hij via dezelfde weg terugvliegt.
Dat doet hij niet.
“Voor de oude dag… we dachten dat zij [het leger] de eersten moesten zijn.”
Dat is de draai. Hij stuurt het nieuwe vliegtuig naar de luchtmachtbasis Mildenhall in Groot-Brittannië, zodat troepen op tournee kunnen gaan. Ondertussen springt hij op de oude Air Force One voor de terugreis uit Turkije. Onbaatzuchtig? Het klinkt natuurlijk zo op sociale media. Een klein offer voor de dappere helden van de Verenigde Staten.
Maar laten we het eens nader bekijken.
Het nieuwe vliegtuig is nog niet klaar. Niet echt. Er worden momenteel twee Boeing 747-8I’s geconfigureerd voor presidentieel gebruik. Ze zijn jaren te laat. Miljarden boven budget. Waarom? Omdat het veranderen van een vliegtuig in een fort veiligheidssystemen vereist die tijd vergen. Veel tijd. Trump had dat niet. Hij hield niet van de vertragingen. Hij wilde niet wachten tot 2025.
Dus hij haastte zich.
Het Qatar-vliegtuig werd een jaar na de aankondiging bij de vloot gevoegd. Dat is snel. Verdacht snel voor een vliegtuig met de opperbevelhebber aan boord. Standaardveiligheidsprotocollen worden meestal niet geschrapt. Maar misschien waren ze dat wel. Of misschien is de reikwijdte kleiner geworden. Het punt is dat het vliegtuig dat hem naar Turkije bracht waarschijnlijk een deel van de rigoureuze, dure verhardingen die de andere vliegtuigen ondergaan, heeft overgeslagen.
Dan verschuift het geopolitieke bestuur. Het staakt-het-vuren met Iran wordt donker. De spanningen lopen op. Het luchtruim nabij Turkije wordt minder voorspelbaar.
Plots ziet het ‘oude’ vliegtuig er veiliger uit. Niet vanwege nostalgie. Omdat het bewezen is. Het nieuwe vliegtuig is nog niet getest in een vijandige zone. Het heeft de stijl. De luxe waar Trump over opschepte. Het “niveau van luxe dat niemand ooit heeft gezien.”
Heeft het de inhoud voor een conflictgebied? Dat is de echte vraag.
Hij vliegt met het nieuwe vliegtuig naar Mildenhall. Waarom daar? Het is veilig. West-Europa is stabiel. Geen Iran. Geen onmiddellijke dreiging. Hij mag zijn ijdelheidsproject parkeren waar het leger ernaar kan staren, terwijl hij naar huis rijdt op hardware die is gebouwd toen veiligheid de enige maatstaf was die er toe deed.
Stijl boven inhoud. Het is hier niet zomaar een zin. Het is het vluchtplan.
Zal hij deze “offers” blijven brengen als de bestemming riskanter wordt? Waarschijnlijk. Het verhaal houdt beter stand dan de veiligheidschecklist. Voor nu. Totdat de volgende kop verschijnt.
