Henry Bacon ontwierp niet alleen een zwembad. De architect achter het Lincoln Memorial zag iets grootsers. Hij wilde een spiegel. Een enorme. De Reflecting Pool, die zich uitstrekt over de National Mall in Washington D.C., werd gebouwd om het licht op te vangen en terug naar de hemel te kaatsen. Concreet was het bedoeld om twee reuzen in te kaderen: het Lincoln Memorial aan de ene kant en het Washington Monument aan de andere kant.
‘Een waterspiegel’, zo noemden bouwploegen het vroeger.
Bacons visie ging niet alleen over water. Het ging om zichtlijnen. Het zwembad verbindt deze twee structuren visueel met elkaar, waardoor een rechte as ontstaat die je aandacht trekt van de trappen van het standbeeld van Lincoln helemaal naar de obelisk die in de verte oprijzen. Het is niet alleen een decoratief element. Het is een compositiemiddel.
Voor reizigers die een reis naar D.C. plannen, is deze plek niet onderhandelbaar. Je kunt de omvang van de Mall niet echt begrijpen zonder daar te staan. Het water is stil. Gebruikelijk. Als de wind gaat liggen, is de reflectie helder. Het monument staat tweemaal zo hoog in het water. Het is niet voor niets een klassieke fotosessie. Maar ga vroeg. Of ga laat. De middagzon vlakt het beeld af. Gouden uur laat de steen gloeien.
Het zwembad is niet diep genoeg om te zwemmen. Het is ongeveer 17 voet breed en een halve mijl lang. Het is te ondiep om te duiken. Te lang voor rondjes. Het is bedoeld om naar te kijken. Om mee te lopen. Om deel uit te maken van de ervaring.
De bouw begon in 1923. De oorspronkelijke plannen van Bacon omvatten trappen die naar het water leidden. Daar zouden mensen zitten. Bekijk de reflecties. Het plan was sociaal. Dat is het nog steeds, alleen minder formeel. Vandaag zit je op de rand. Laat je voeten bungelen. Kijk hoe de toeristen selfies maken. De sfeer is ontspannen. De geschiedenis is zwaar.
Sommigen vragen zich misschien af waarom het een zwembad wordt genoemd als je er niet in kunt zwemmen. Het is een technische term. Een ondiep bassin. Maar het doel ervan is esthetisch. Het grondt de monumenten. Zonder dat voelt de Mall open. Leeg. Daarmee is er een gevoel van evenwicht. Symmetrie.
Het water wordt regelmatig ververst. Niet alleen voor de netheid. Voor de duidelijkheid. Je wilt dat spiegeleffect. Je wilt dat de reflectie scherp is. Om het gevoel te krijgen dat je in de lucht staat.
Bezoekers haasten zich er vaak langs. Ze zijn op weg naar het Smithsonian. Naar het Witte Huis. Naar het volgende checklistitem. Maar het zwembad is waar de Mall ademt. Het is waar de stad even stopt. Waar je omhoog kijkt en Lincoln vanaf de steen naar je ziet staren. En boven hem wijst Washington naar iets onuitgesprokens.
Het is een rustige plek in een luide stad. Een plek om na te denken. Om op adem te komen. Om de hoofdstad niet te zien als een verzameling gebouwen. Maar als compositie. Eén waar Bacon gelijk in had. Een eeuw later.
