Decyzja Izraela o uderzeniu na Iran 13 czerwca 2025 r. nie była impulsywna. Było to wykalkulowane posunięcie, wynikające ze splotu czynników. Iran jest o krok od przełomu w swoim programie nuklearnym. Jego retoryka wobec Izraela i Zachodu narasta od dziesięcioleci. Same te czynniki wystarczą, aby umożliwić racjonalne działanie. Ale co z czasem? Jest to przedmiotem szczególnej debaty.
Sytuacja geopolityczna zmieniła się na korzyść Izraela. Wojna między Izraelem a Hamasem pozbawiła Iran wpływów militarnych. Jego zasoby są już poważnie wyczerpane. Bezpośrednia obecność wojskowa została znacznie ograniczona. Jednocześnie negocjacje w sprawie nowego porozumienia nuklearnego ze Stanami Zjednoczonymi utknęły w martwym punkcie. To niezdecydowanie usuwa ograniczenia dyplomatyczne. Zmniejsza także bezpośrednie zagrożenie skoordynowaną reakcją Zachodu, jeśli Izrael podejmie jednostronne działania.
13 czerwca 2025 r. otworzyło się wąskie okno możliwości. Izrael może wykorzystać słabości Iranu. Możesz uderzyć przy minimalnym ryzyku dla swoich żołnierzy. Ważne jest, aby można było tego dokonać bez utraty wsparcia USA. Rząd USA jest zszokowany zerwaniem negocjacji. Interwencja jest mało prawdopodobna. To posunięcie stało się strategicznym założeniem. Zależało to od dokładnego wyczucia czasu i jasnego zrozumienia zmęczenia międzynarodowego.
