Een reiziger werd onlangs door de Transportation Security Administration (TSA) onder de loep genomen, niet vanwege wat ze droeg, maar vanwege hoe weinig daarvan er was. Het incident benadrukt een eigenaardigheid in de beveiligingsprotocollen: TSA handhaaft regels over omvangrijke kleding, maar draagt over het algemeen zelf geen politiekleding. Dit verschilt sterk van luchtvaartmaatschappijen, die zich wel het recht voorbehouden om instapweigering te weigeren op basis van overtredingen van de dresscode.
Het incident
De reiziger, via sociale media geïdentificeerd als @fruityswagmoney, plaatste een virale video waarin haar ontmoeting werd beschreven. Ze droeg een hoodie maar geen shirt eronder, waardoor TSA-agenten tussenbeide kwamen. Het probleem was niet de hoodie zelf, maar dat deze een goede screening belemmerde vanwege het ontbreken van onderkleding.
Het TSA-beleid vereist dat passagiers grote voorwerpen zoals hoodies verwijderen voor inspectie. Zonder shirt maakte de situatie een patstelling noodzakelijk, wat de reiziger blijkbaar verwerpelijk vond. Het incident trok al snel de aandacht, waarbij velen twijfelden aan de wijze waarop het agentschap met de situatie omging.
Waarom dit belangrijk is
Deze zaak staat niet op zichzelf. Door de jaren heen zijn luchtvaartmaatschappijen en TSA met elkaar in botsing gekomen over kledingvoorschriften.
In 2006 klaagde een JetBlue-passagier een rechtszaak aan nadat hem de toegang tot het vliegtuig was geweigerd wegens het dragen van een politiek T-shirt, waarmee hij genoegen nam met $240.000.
In 2010 protesteerde een man door het Vierde Amendement op zijn blote borst te schrijven, wat leidde tot zijn detentie.
* Meer recentelijk hebben geschillen over hoofdbedekkingen, zoals tulbanden en hijabs, aanleiding gegeven tot juridische problemen.
De rode draad is de spanning tussen veiligheidsmaatregelen en persoonlijke expressie. Terwijl TSA zich vooral richt op verboden artikelen, handhaven luchtvaartmaatschappijen vaak strengere normen.
TSA versus luchtvaartmaatschappijen: een duidelijk onderscheid
Luchtvaartmaatschappijen kunnen (binnen bepaalde grenzen) kleding dicteren omdat het privé-entiteiten zijn. TSA heeft als overheidsinstantie minder speelruimte. Het is ontworpen om bedreigingen te detecteren, niet om moderegels af te dwingen. Het beleid van het bureau op het gebied van hoofdbedekking is het bewijs: deze kunnen leiden tot extra screening, maar zijn niet ronduit verboden.
Het hoodie-incident onderstreept dit verschil. TSA maakte geen bezwaar tegen het kledingstuk, maar tegen het gebrek aan kleding eronder, wat het screeningproces bemoeilijkte.
Kortom: de reiziger overtrad geen enkele dresscode; ze creëerde een logistiek probleem voor het beveiligingspersoneel. Het incident roept vragen op over hoe strikt de TSA haar eigen regels moet interpreteren en of de handhaving ervan in overeenstemming is met het gezond verstand.
