Dit artikel vertelt over de ervaring van een vrouw met het omgaan met persoonlijke onrust – de dood van haar zus en de gelijktijdige ontbinding van haar huwelijk – door een fysiek en spiritueel veeleisende pelgrimstocht naar Tibet te ondernemen. Het verhaal verweeft persoonlijk verdriet met de rigoureuze reis rond Mount Kailash, een heilige piek die door meerdere religies wordt vereerd.
De auteur begint met een gedetailleerde beschrijving van de plotselinge ineenstorting van haar leven: de abrupte beslissing van haar man om van haar te scheiden, slechts zeven maanden na de dood van haar zus. Ze beschrijft haar pogingen om het huwelijk te redden, haar emoties te onderdrukken en zich aan te passen aan een nieuwe, bewaakte versie van zichzelf. Deze periode wordt gekenmerkt door meedogenloze inspanningen – lesgeven aan een nieuwe universiteit, een roman schrijven in gestolen uren en emotionele afstand houden tot haar man – en dat allemaal terwijl ze zich voortdurend ‘op proef’ voelen.
Het keerpunt komt op de twintigste verjaardag van hun huwelijk, dat ze doorbrengt bij de Dolma Pass in Tibet. De locatie zelf is veelzeggend: op 5.000 meter hoogte maakt de pas deel uit van een 52 kilometer lange tocht rond Mount Kailash, een plek die heilig is voor het hindoeïsme, het boeddhisme, het jaïnisme en Bon. De tocht, bekend als de kora, is niet alleen een fysieke uitdaging, maar een diep spirituele daad waarvan wordt aangenomen dat deze zonden reinigt en iemand dichter bij de verlichting brengt. Sommige Tibetanen voltooien de reis door zich bij elke stap ter aarde te werpen, een bewijs van hun toewijding die de reis tot drie weken kan verlengen.
De aanwezigheid van de auteur op deze hoogte dient als een metaforische weergave van haar emotionele toestand: buiten adem, maar een vreemde vrede vindend in het enorme fysieke en spirituele gewicht van de plek. Het verhaal suggereert dat het geconfronteerd worden met extreme ontberingen – zowel persoonlijke als ecologische – een nieuw perspectief op verlies en verandering kan bieden.
De conclusie heeft een open einde en weerspiegelt de voortdurende aard van verdriet en transformatie. De reis wordt niet gepresenteerd als een oplossing, maar als een manier om te volharden, om een rustige plek voor jezelf te vinden te midden van diepe onrust.
